«Μήπως το “έγκλημά” μου είναι οι απόψεις μου;»

«Μήπως το “έγκλημά” μου είναι οι απόψεις μου;»

ΕΚΑΤΟΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΞΙ μέρες μετρά στις φυλακές Κορυδαλλού ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, ο οποίος είναι ένας από τους συλληφθέντες στη διάρκεια των επεισοδίων του περασμένου Δεκεμβρίου. Ο νεαρός κατηγορούμενος με επιστολή του στα «ΝΕΑ» μέσα από τον Κορυδαλλό δίνει τη δική του εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι άδικα παραμένει προφυλακισμένος.

Πριν από λίγες μέρες απορρίφθηκε η αίτηση για την αποφυλάκισή του.

Απόγευμα Τετάρτης 18 του Δεκέμβρη.

Συλλαμβάνομαι επί της οδού Ακαδημίας, δέχομαι δυο κλωτσιές στο κεφάλι, υβρίζομαι κατ΄ εξακολούθηση με έναν σεξιστικό χαρακτηρισμό και οδηγούμαι στη ΓΑΔΑ συντροφιά με ένα σωρό κατηγορίες.

Το ότι δεν κατείχα οτιδήποτε πάνω μου που θα μπορούσε να με ενοχοποιήσει, καθώς και οι μαρτυρίες φίλων με τους οποίους βρισκόμασταν μαζί εκείνο το μοιραίο απόγευμα, δεν στάθηκαν ικανά ώστε αυτή η ιστορία να έχει αίσιο τέλος. Αντίθετα, οι μαρτυρίες των δυο αστυνομικών που με συνέλαβαν και με αναγνώρισαν ως το άτομο που επί τρεις ώρες πρωτοστατούσε στα επεισόδια εκείνης της ημέρας, επικύρωσαν την απόφαση της προφυλάκισής μου.

Προφυλάκιση άδικη κατά ομολογία δική μου αλλά και άλλων ατόμων, παρόντων εκείνη τη χρονική στιγμή στο σημείο σύλληψής μου.

Πέντε ημέρες μετά, στις 23 του Δεκέμβρη, μεταφέρομαι στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού, στις οποίες παραμένω ακόμη και σήμερα, 11 Μαΐου. Οι όποιες προσπάθειες για την άρση της προσωρινής μου κράτησης δεν απέφεραν καρπούς, καθώς, χαρακτηρισμένος πλέον ως “επικίνδυνο άτομο για την κοινωνία” είναι πολύ πιθανό να προβώ στις ίδιες, κακουργηματικού χαρακτήρα πράξεις.

Πράξεις στις οποίες ποτέ δεν προέβηκα! Πώς ένας άνθρωπος 31 ετών, με καθαρό ποινικό μητρώο, με ουδεμία ώς τώρα προσαγωγή και μοναδικό επιχείρημα την κατάθεση 2 αστυνομικών οργάνων, γίνεται να χαρακτηριστεί ως άνωθεν;

Μήπως οι πεποιθήσεις και οι ανησυχίες που διέπουν την προσωπικότητά μου, για ένα καλύτερο μέλλον, για ισότητα και δικαιοσύνη για όλους, μεταφράζονται ως εγκληματικές πράξεις οπότε δικαίως αυτή τη στιγμή παραμένω έγκλειστος σε ένα από τα σωφρονιστικά ιδρύματα της Δημοκρατικής Ελλάδας του 21ου αιώνα;

ΤΑ ΝΕΑ 18/05

2o ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Θ.ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Τρίτη 7 Απριλίου 2009

Διανύουμε τον τέταρτο μήνα μετά το πέρας των Δεκεμβριανών. Μιας περιόδου που στιγματίστηκε από την οργή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, όλων των ηλικιών, με εναρκτήριο λάκτισμα τον άδικο χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Χρέος μου ήταν να είμαι εκεί όχι μόνο ψυχή αλλά και σώμα, συμμετέχοντας στον κοινωνικό διάλογο, συναποφασίζοντας με τον κόσμο βάσει των προβληματισμών της σύγχρονης ζωής. Είμαι κομμάτι του «Δεκέμβρη», δεν είμαι έξω δεν είμαι απέναντι είμαι και είναι μέσα μου. Τα προβλήματα όμως που αντιμετωπίζει η οικογένεια μου δεν μου το επέτρεψαν…παρέμενα στο πατρικό μου σπίτι, ώστε να φροντίζω τους ηλικιωμένους γονείς μου με ότι αυτό συνεπάγεται και κάθε χτύπος της καρδιάς μου παλλόταν όλο και πιο δυνατά. Με διακατείχαν τα συναισθήματα της θλίψης, του θυμού, αλλά και της απογοήτευσης προς τα πού οδεύεται το μέλλον μας, το μέλλον αυτού του κόσμου που προσδοκούσα να βασίζεται στην ισότητα και τη δικαιοσύνη.

Τα όνειρα μου μετατράπηκαν σε εφιάλτες από τις δεκαοκτώ του Δεκέμβρη, μετά την αναίτια σύλληψη μου, οι οποίοι συνεχίζουν ακόμη και σήμερα, 111 μέρες μετά. Θα μπορούσαν να είχαν μετριαστεί στις πέντε του Μάρτη, αν η αίτηση της αποφυλάκισης μου είχε γίνει δεκτή. Τα αρμόδια όμως δικαστικά όργανα την απέρριψαν, με το πρόσχημα ότι είναι πολύ πιθανό να προβώ στις ίδιες πράξεις (?!) καθότι θεωρούμαι επικίνδυνος για την κοινωνία. Η ηλικία των τριάντα χρόνων μου, το λευκό ποινικό μου μητρώο αλλά και οι μαρτυρίες υπεράσπισης ακόμη και από αυτόπτη μάρτυρα δημοσιογράφο καθώς και η ιδιαιτερότητα της οικογενειακής μου κατάστασης δεν πτόησε τους αρμόδιους.

Το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται. Παραμένω έγκλειστος ζώντας καθημερινά τις φάσεις και τις αντιφάσεις του. Στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, κρίνεσαι επικίνδυνος ανά πάσα στιγμή, ακόμη και για κάτι που δεν έκανες.

Εν κατακλείδι, σας υποβάλω το ερώτημα:

Κάθε άνθρωπος έχει δικαιώματα η μόνο υποχρεώσεις?

Το δίκιο υπό ποιες προϋποθέσεις ορίζεται?

Θοδωρής Ηλιόπουλος

Xαριστικό-Ανταλλακτικό την Κυριακή 5 Απρίλη στην Πλ.ΑΓ.Νικολάου

Xαριστικό-Ανταλλακτικό την Κυριακή 5 Απρίλη, 11πμ στην Πλατεία Αγ. Νικολάου-Χαλκίδα

Χαριστικό-Ανταλλακτικό Παζάρι

Ένας άλλος τρόπος είναι δυνατός…

«Στη βάση κάθε κοινωνίας, κάθε οικονομίας, υπάρχει μια μη οικονομία, που αποτελείται από πλούτη τα οποία δεν είναι ανταλλάξιμα, από δώρα χωρίς ανταπόδοση, από ανιδιοτελείς προσφορές, από κοινά αγαθά».Αντρέ ΓκορτζΠειραματιζόμαστε, θέλοντας να μετασχηματίσουμε την καθημερινότητά μας, δημιουργώντας καταρχήν ένα δίκτυο ανταλλαγής αντικειμένων χωρίς χρηματικό αντίτιμο πάνω σε μια βάση μη διαμεσολαβημένων και αλληλέγγυων κοινωνικών σχέσεων. Αμφισβητούμε τον μονόδρομο που μας έχει επιβληθεί μέσα από την καθημερινή μας διαδρομή δουλειά-σπίτι-κατανάλωση και γινόμαστε οι ίδιοι δημιουργοί, ποιητές της ζωής μας. Χωρίς αντίτιμο σημαίνει προσφέρω, μοιράζομαι… Το κάνουμε πράξη ξεκινώντας από δω, από τα μικρά καθημερινά πράγματα με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή αλλά και από τις μεταξύ μας σχέσεις που γίνονται ουσιαστικά κοινωνικές αφού θα απαντούν στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, σχέσεις αλληλοβοήθειας και χαριστικές με την έννοια της προσφοράς, αδιαμεσολάβητες από το εμπόρευμα.Στο χαριστικό παζάρι υπάρχουν διάφορα αντικείμενα που για κάποιον/α δεν είναι χρήσιμα αλλά που κάποιος/α άλλος/η μπορεί να τα χρειάζεται. Δηλαδή πράγματα αχρησιμοποίητα και όχι άχρηστα, xωρίς τιμή και όχι χωρίς αξία. Το πάρε-δώσε γίνεται χωρίς χρήματα και δε χρειάζεται να φέρεις κάτι για να πάρεις κάτι άλλο που χρειάζεσαι. Δεν είναι επίσης ένα παζάρι για φτωχούς, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Φτωχοί, κοινωνικά αποκλεισμένοι, εν ολίγοις αποτυχημένοι και δυστυχείς φαίνονται να είναι σήμερα όλοι οι «ελαττωματικοί καταναλωτές», δηλαδή όλοι όσοι δεν υιοθετούν το μοντέλο ζωής του καταναλωτισμού δηλαδή της συνεχούς αγοράς, απαλλαγής και αντικατάστασης ανούσιων αντικειμένων που γίνεται η παράμετρος της κοινωνικής καταξίωσης. Η επαναχρησιμοποίηση αυτών των αντικειμένων δεν είναι άμυνα ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος. Τα πράγματα αυτά μπορεί να μην είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που θα αγοράζαμε αλλά το να τα προσαρμόσουμε στις απαιτήσεις μας ή να προσαρμόσουμε τις απαιτήσεις μας σε αυτά δείχνει μια πρακτική ευφυΐα που ο άνθρωπος είχε από πάντα αλλά και μια ουσιαστική οικολογική συνείδηση που εναντιώνεται στη σπατάλη. Ο καταναλωτισμός συνδέει την ευτυχία, ή καλύτερα υλοποιεί την ευτυχία, όχι τόσο με την ικανοποίηση των αναγκών, όπως η κατανάλωση, όσο με διαρκώς διογκούμενες και εντεινόμενες επιθυμίες και άρα με την άμεση χρήση και την εσπευσμένη αντικατάσταση των αντικειμένων που προορίζονται από την αγορά να τις ικανοποιήσουν. Για να κρατούνται ζωντανές οι προσδοκίες και νέες ελπίδες να σπεύδουν να καλύψουν το κενό που άφησαν εκείνες που ήδη αχρηστεύθηκαν και παραμερίστηκαν, ο δρόμος από το μαγαζί στον σκουπιδοτενεκέ πρέπει να συντομεύεται και η μετάβαση να γίνεται ολοένα ταχύτερη. Αντίθετα εμείς, δε θέλουμε να πετάμε τα πράγματα που δε χρησιμοποιούμε ή δεν επιθυμούμε πια, για να αδειάσουμε τη θέση τους γρήγορα γρήγορα για άλλα καινούργια, αλλά τα προσφέρουμε, τα χαρίζουμε για να τα χρησιμοποιήσουν κάποιοι άλλοι. Η κομβική σκοπιμότητα αυτής της κοινωνίας είναι η εμπορευματοποίηση. Τα μέλη της κοινωνίας των καταναλωτών είναι και αυτά καταναλωτικά εμπορεύματα, και αυτή ακριβώς η ιδιότητά τους τα κάνει αυτοδικαίως μέλη αυτής της κοινωνίας.Συνειδητοποιώντας τη δυστυχία και τη μοναχικότητα που προτείνει αυτό το μοντέλο ζωής αναζητούμε άλλους δρόμους, εναλλακτικές οδούς που μας οδηγούν στην πραγματική ευτυχία, τη χαρά των συλλογικών εμπειριών ζωής που μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Σε μια πόλη που δύσκολα πια μπορούμε να αισθανθούμε «δική μας πόλη», επειδή απλώς και μόνο κατοικούμε και δουλεύουμε εδώ, θα είχε πραγματικά νόημα να δημιουργήσουμε οικείους χώρους και χρόνους, ειλικρινείς σχέσεις ανθρώπων που επιθυμούν πραγματικά να ζουν μαζί και να μοιράζονται την καθημερινότητά τους. Φέρτε αντικείμενα, ρούχα, βιβλία, cd ή ό,τι άλλο δε χρησιμοποιείτε και νομίζετε ότι μπορεί να ενδιαφέρει κάποιον άλλο/η και πάρτε ό,τι σας είναι χρήσιμο!Αν πρόκειται για ρούχα είναι σκόπιμο να είναι καθαρά και σε καλή κατάσταση. Φροντίστε να φέρνετε μαζί σας τσάντες, σακούλες για να μεταφέρετε τα πράγματα που θα πάρετε. Οικολογική Δράση στην Εύβοια

Χαριστικό-ανταλλακτικό παζάρι στη Χαλκίδα

Χαριστικό-ανταλλακτικό παζάρι στη Χαλκίδα

Κυριακή 22 Μάρτη 2009, 11πμ, στην Πλατεία Αγ.Νικολάου

Χαριστικό-Ανταλλακτικό Παζάρι
Ένας άλλος τρόπος είναι δυνατός…

«Στη βάση κάθε κοινωνίας, κάθε οικονομίας, υπάρχει μια μη οικονομία, που αποτελείται από πλούτη τα οποία δεν είναι ανταλλάξιμα, από δώρα χωρίς ανταπόδοση, από ανιδιοτελείς προσφορές, από κοινά αγαθά».
Αντρέ Γκορτζ

Πειραματιζόμαστε, θέλοντας να μετασχηματίσουμε την καθημερινότητά μας, δημιουργώντας καταρχήν ένα δίκτυο ανταλλαγής αντικειμένων χωρίς χρηματικό αντίτιμο πάνω σε μια βάση μη διαμεσολαβημένων και αλληλέγγυων κοινωνικών σχέσεων. Αμφισβητούμε τον μονόδρομο που μας έχει επιβληθεί μέσα από την καθημερινή μας διαδρομή δουλειά-σπίτι-κατανάλωση και γινόμαστε οι ίδιοι δημιουργοί, ποιητές της ζωής μας. Χωρίς αντίτιμο σημαίνει προσφέρω, μοιράζομαι… Το κάνουμε πράξη ξεκινώντας από δω, από τα μικρά καθημερινά πράγματα με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή αλλά και από τις μεταξύ μας σχέσεις που γίνονται ουσιαστικά κοινωνικές αφού θα απαντούν στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, σχέσεις αλληλοβοήθειας και χαριστικές με την έννοια της προσφοράς, αδιαμεσολάβητες από το εμπόρευμα.

Στο χαριστικό παζάρι υπάρχουν διάφορα αντικείμενα που για κάποιον/α δεν είναι χρήσιμα αλλά που κάποιος/α άλλος/η μπορεί να τα χρειάζεται. Δηλαδή πράγματα αχρησιμοποίητα και όχι άχρηστα, xωρίς τιμή και όχι χωρίς αξία. Το πάρε-δώσε γίνεται χωρίς χρήματα και δε χρειάζεται να φέρεις κάτι για να πάρεις κάτι άλλο που χρειάζεσαι. Δεν είναι επίσης ένα παζάρι για φτωχούς, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Φτωχοί, κοινωνικά αποκλεισμένοι, εν ολίγοις αποτυχημένοι και δυστυχείς φαίνονται να είναι σήμερα όλοι οι «ελαττωματικοί καταναλωτές», δηλαδή όλοι όσοι δεν υιοθετούν το μοντέλο ζωής του καταναλωτισμού δηλαδή της συνεχούς αγοράς, απαλλαγής και αντικατάστασης ανούσιων αντικειμένων που γίνεται η παράμετρος της κοινωνικής καταξίωσης. Η επαναχρησιμοποίηση αυτών των αντικειμένων δεν είναι άμυνα ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος. Τα πράγματα αυτά μπορεί να μην είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που θα αγοράζαμε αλλά το να τα προσαρμόσουμε στις απαιτήσεις μας ή να προσαρμόσουμε τις απαιτήσεις μας σε αυτά δείχνει μια πρακτική ευφυΐα που ο άνθρωπος είχε από πάντα αλλά και μια ουσιαστική οικολογική συνείδηση που εναντιώνεται στη σπατάλη. Ο καταναλωτισμός συνδέει την ευτυχία, ή καλύτερα υλοποιεί την ευτυχία, όχι τόσο με την ικανοποίηση των αναγκών, όπως η κατανάλωση, όσο με διαρκώς διογκούμενες και εντεινόμενες επιθυμίες και άρα με την άμεση χρήση και την εσπευσμένη αντικατάσταση των αντικειμένων που προορίζονται από την αγορά να τις ικανοποιήσουν. Για να κρατούνται ζωντανές οι προσδοκίες και νέες ελπίδες να σπεύδουν να καλύψουν το κενό που άφησαν εκείνες που ήδη αχρηστεύθηκαν και παραμερίστηκαν, ο δρόμος από το μαγαζί στον σκουπιδοτενεκέ πρέπει να συντομεύεται και η μετάβαση να γίνεται ολοένα ταχύτερη. Αντίθετα εμείς, δε θέλουμε να πετάμε τα πράγματα που δε χρησιμοποιούμε ή δεν επιθυμούμε πια, για να αδειάσουμε τη θέση τους γρήγορα γρήγορα για άλλα καινούργια, αλλά τα προσφέρουμε, τα χαρίζουμε για να τα χρησιμοποιήσουν κάποιοι άλλοι. Η κομβική σκοπιμότητα αυτής της κοινωνίας είναι η εμπορευματοποίηση. Τα μέλη της κοινωνίας των καταναλωτών είναι και αυτά καταναλωτικά εμπορεύματα, και αυτή ακριβώς η ιδιότητά τους τα κάνει αυτοδικαίως μέλη αυτής της κοινωνίας.
Συνειδητοποιώντας τη δυστυχία και τη μοναχικότητα που προτείνει αυτό το μοντέλο ζωής αναζητούμε άλλους δρόμους, εναλλακτικές οδούς που μας οδηγούν στην πραγματική ευτυχία, τη χαρά των συλλογικών εμπειριών ζωής που μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Σε μια πόλη που δύσκολα πια μπορούμε να αισθανθούμε «δική μας πόλη», επειδή απλώς και μόνο κατοικούμε και δουλεύουμε εδώ, θα είχε πραγματικά νόημα να δημιουργήσουμε οικείους χώρους και χρόνους, ειλικρινείς σχέσεις ανθρώπων που επιθυμούν πραγματικά να ζουν μαζί και να μοιράζονται την καθημερινότητά τους.

Φέρτε αντικείμενα, ρούχα, βιβλία, cd ή ό,τι άλλο δε χρησιμοποιείτε και νομίζετε ότι μπορεί να ενδιαφέρει κάποιον άλλο/η και πάρτε ό,τι σας είναι χρήσιμο!
Αν πρόκειται για ρούχα είναι σκόπιμο να είναι καθαρά και σε καλή κατάσταση. Φροντίστε να φέρνετε μαζί σας τσάντες, σακούλες για να μεταφέρετε τα πράγματα που θα πάρετε.

Οικολογική Δράση στην Εύβοια

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥ Θ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

«Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει»
Μπερνάρντο Σοάρες(Φερνάντο Πεσσόα)
Η οδύσσειά μου συνεχίζεται…

Ήταν 18 Δεκέμβρη απόγευμα Πέμπτης, όταν εγώ με την παρέα μου κατευθυνόμασταν προς το Κέντρο μέσα από την οδό Ακαδημίας. Η εικόνα γύρω μας ήταν η συνηθισμένη των τελευταίων ημερών, ενός τοπίου βομβαρδισμένου, με χημικά και δακρυγόνα στην ατμόσφαιρα που πρόδιναν ότι είχαν προηγηθεί επεισόδια, συχνό φαινόμενο της περιόδου, μετά την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Καθώς προχωράγαμε δυνάμεις των ΜΑΤ ξεπρόβαλαν μπροστά μας και βάλθηκαν να κυνηγούν τον κόσμο που βρισκόταν πάνω στην οδό Ακαδημίας. Ο κόσμος έτρεχε πέρα δώθε. Κάποιος μ’ έσπρωξε δυνατά , έπεσα κάτω και τότε άρχισε η γιορτή. Οι ματατζήδες άρχισαν να με βρίζουν με προσβλητικούς και σεξιστικούς χαρακτηρισμούς και να με κτυπάνε, κάποιος φίλος μου φώναζε. Ύστερα με πιάσανε, σταθήκανε ολόγυρα, με βρίζανε κι άρχισαν να με ψάχνουν. Κάποιος άρπαξε το μικρό σακίδιο που είχα στην πλάτη κι άρχισε να το ψάχνει «μη φοβάσαι μου είπε, δεν θα σου βάλουμε τίποτα μέσα». Το σακίδιο δεν είχε παρά προσωπικά μου πράγματα. Με σπρώξανε σε ένα παγκάκι, με ξάπλωσαν μπρούμυτα και με δέσανε με χειροπέδες, ύστερα με φόρτωσαν σε μια κλούβα και με πήγαν στην Ασφάλεια.
Εκεί μου λέγανε ότι πέταγα πέτρες . Όσο πέρναγε η ώρα, όμως, τα πράγματα χειροτέρευαν. Το κατηγορητήριο αυξήθηκε και συμπληρώθηκε με λογής κακουργήματα και πλημμελήματα. Οι πέτρες έγιναν μολότωφ. Παρότι δεν υπήρχε τίποτε που να με συνδέει μ’ αυτά. Αλλά αυτό δεν φαινόταν να απασχολεί.
Άρχισε το πήγαιν’ έλα στα δικαστήρια. Κι εκεί , μια και δεν υπήρχαν στοιχεία, φτιαχτήκανε. Οι αστυνομικοί που με συνέλαβαν, αλλάξανε τις καταθέσεις τους και καταθέσαν ότι επί τρεις ώρες τους πέταγα μολότωφ: με το πρόσωπο γυμνό, με τα χέρια καθαρά, με τα μάτια καθαρά, χωρίς μια στάχτη επάνω μου, χωρίς μια σκιά στα ρούχα μου . Και στις 22 του μήνα μου ανακοίνωσαν ότι κρίθηκα προφυλακιστέος. Μια μέρα μετά , με μετέφεραν στις φύλακες του Κορυδαλλού.
Εκεί βρίσκομαι μέχρι και σήμερα , δύο μήνες μετά την σύλληψη μου. Και τίποτε δεν κινείται. Οι μέρες περνάνε και εγώ μένω εδώ να περιμένω, δέσμιος της ακινησίας, δέσμιος μιας παράλογης και ασφυκτικής γραφειοκρατίας ή ίσως μιας εκδικητικής αδιαφορίας.
Όλο αυτό το διάστημα δεν τσάκισα. Με κράτησαν και με κρατάνε οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου να με στηρίξουν, φίλοι, γνωστοί είτε και άγνωστοι ως χτες, με κράτησε η αλληλεγγύη των ανθρώπων γνωστών και άγνωστων . Για χάρη τους δεν θα πέσω. Για χάρη τους θα κρατήσω. Γιατί όλη αυτή η περιπέτεια δυναμώνει τη θέλησή μου για μια κοινωνία δίκαιη, το πάθος μου για ελευθερία, το πείσμα μου να σταθώ όρθιος. Και θα σταθώ.
Μπορεί να με έπιασαν τυχαία, να μη συνδέομαι με τα γεγονότα που με κατηγορούν, απέναντι όμως στον γενικευμένο ωχαδερφισμό, το να «παίρνεις θέση», να μην κλείνεσαι στο εγώ σου, να βγαίνεις από την ατομική σου περίπτωση, είναι η υπεύθυνη στάση ενός συνειδητοποιημένου πολίτη.
Η δική μου θέση είναι από τη μεριά του κομματιού της κοινωνίας που θέλει να βγει από την απάθεια, που θέλει πραγματικά να αρχίσει, μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να αποφασίζει για τη ζωή του.

Θοδωρής Ηλιόπουλος

Εκδήλωση αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης για τον προφυλακισμένο σύντροφο και συντοπίτη Θοδωρή Η.

Σήμερα Κυριακή 25 Γενάρη στις 7μμ στο Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας πραγματοποιείται μουσική εκδήλωση, αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης, με dj's set.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ

«Η σφαίρα αυτή στράφηκε ενάντια στην κοινωνία όλη. Ήταν μια πληγή για κάθε αστό δημοκράτη που θέλει στο κράτος και τα όργανά του να καθρεφτίζεται η δική του ασφάλεια. Ήταν κήρυξη πολέμου του κράτους ενάντια στην κοινωνία».
Κορίτσια στην εξέγερση

Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς, ένα ποτάμι απελευθερωμένης ενέργειας ξεχύθηκε στους δρόμους. Η εξέγερση ενάντια στην ωμή κρατική βία, η έκρηξη οργής και θυμού ενάντια σε ολόκληρο το πολιτικό – θρησκευτικό -οικονομικό σύστημα, η αντίθεση στα κόμματα και στις ιεραρχικές δομές, οι ανοιχτές συνελεύσεις, τα συμβούλια γειτονιάς, η επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου, η άμεση δημοκρατία, η ζωή ενάντια στην προσομοίωσή της, έχουν λόγο κι αφορμή, παρά και ενάντια στα λεγόμενα του ΚΚΕ, του ΛΑΟΣ και της αστυνομίας.
Η κρατική τρομοκρατία αρθρώθηκε σε διάφορα παράλληλα επίπεδα και εξακολουθεί. Με την επιθετική στάση της αστυνομίας, με τους πυροβολισμούς που συνεχίστηκαν, με τρομοκράτηση του κόσμου και αθρόες συλλήψεις (247 συνελήφθησαν, ενώ οι προσαγωγές είναι αμέτρητες), με προφυλακίσεις που έχουν γίνει κανόνας ισοδύναμος της ομηρίας και αιχμαλωσίας από το κράτος, με τη ρατσιστική δίωξη μεταναστών. Τα ΜΜΕ παίζουν πάντα τον καθορισμένο ρόλο του λακέ του κράτους παραπληροφορώντας και χρησιμοποιώντας το θέαμα που αιχμαλωτίζει τα βλέμματα. Για τις συλλήψεις, ούτε λόγος… Αυτοί μιλούν για βιτρίνες και ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές… το φωνάξαμε μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μας.
Ζήσαμε κι εμείς εδώ, στη Χαλκίδα, αυτό το παραλήρημα, με την αστυνομία να τηλεφωνεί σε καταστηματάρχες συστήνοντας το κλείσιμο των μαγαζιών αλλά και των φροντιστηρίων και το γενικότερο ταμπούρωμα λόγω της έλευσης νοικιασμένων πούλμαν με κουκουλοφόρους από την Αθήνα αποφασισμένους να κάψουν και να ρημάξουν και αλλότρια εδάφη… «Καθείστε καλά και μέσα στα σπιτάκια σας αν δε θέλετε μπελάδες» καγχάζει αυταρχικά η αστυνομία. Το κράτος (με τις δεξιές και αριστερές συνιστώσες του) χέρι χέρι με το παρακράτος, προσπαθούν να σπείρουν το φόβο και τον πανικό με κάθε μέσο. Φυσικά, δεν αποφευχθήκαν και εδώ οι σταλινικής έμπνευσης ανακοινώσεις περί ανυπόγραφων κειμένων και άλλα τινά συναινώντας με τη συνολική τους στάση στη κρατική καταστολή. Το κράτος έχει δείξει την εκδικητικότητά του προφυλακίζοντας αδιάκριτα ανθρώπους, επειδή διαδήλωναν την οργή τους, με κατηγορίες σαθρές, απαράδεκτες και υπερβολικές. Αρκετοί είναι, ακόμα και σήμερα, προφυλακισμένοι με βάση μόνο ψευδομαρτυρίες μπάτσων. Πάνω από 50 μετανάστες καταδικάστηκαν σε 18 μήνες φυλάκιση με ασήμαντες κατηγορίες.
Οι παραδοσιακές ιδεολογίες έχουν χρεωκοπήσει και οι άνθρωποι το συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο. Μια αληθινή απελευθέρωση της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής, περνάει μέσα από την περιθωριοποίηση όλων των υπαρκτών κομμάτων, τη δημιουργία νέων μορφών πολιτικής οργάνωσης βασισμένων στη συμμετοχή όλων, την υπευθυνότητα του καθενός απέναντι στις κοινές υποθέσεις- με δύο λόγια από την αναγέννηση μιας αληθινής πολιτικής σκέψης και πάθους. Τίποτα δεν είναι μοιραίο, τίποτα δεν είναι αδύνατο. Σύνθημα- στοίχημα ζωής σε όλες τις γλώσσες…

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ …


Σάββατο 24 Γενάρη, Πλατεία Αγοράς, 11πμ- Συγκέντρωση Αλληλεγγύης-Οικονομικής Ενίσχυσης στους Συλληφθέντες του Δεκέμβρη.
Κυριακή 25 Γενάρη, Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας, 7μμ- Εκδήλωση Αλληλεγγύης-Οικονομικής Ενίσχυσης με live + dj set στο σύντροφο και συντοπίτη Θόδωρο Η.



Οικολογική Δράση Στην Εύβοια, Μαύρο Πιπέρι, Ανταρσία στο Εύριπο, Συντρόφισσες/οι

Εκδήλωση αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης για την Κ. Κούνεβα

Εκδήλωση για την μετανάστρια Κ. Κούνεβα, που δέχθηκε δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στις 22 Δεκέμβρη κοντά στο σπίτι της, πραγματοποιείται την Τετάρτη 21/01/09 στο Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας στις 7μμ με προβολή ταινίας ''Ένας ελεύθερος κόσμος'' Κέν Λόουτς και συζήτηση.

Οικολογική δράση στην Εύβοια/ Μαύρο Πιπέρι/

Ανταρσία στον Εύριπο/ σύντροφοι-ισσες.

Όταν χτυπάνε έναν από εμάς, μας χτυπούν όλους...

Τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 22/12/08 η Κωσταντίνα Κούνεβα, εργαζόμενη ως καθαρίστρια σε σταθμούς του ΗΣΑΠ, δέχεται δολοφονική επίθεση με βιτριόλι επιστρέφοντας από την δουλειά της. Δυο άγνωστα άτομα την περιμένουν έξω από το σπίτι της και της ρίχνουν οξύ στο σώμα και το πρόσωπο, προκαλώντας τής σοβαρές βλάβες, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την όρασή της από το ένα μάτι και να έχει υποστεί μόνιμες βλάβες σε άλλα ζωτικά εσωτερικά όργανα (φωνητικές χορδές, πνεύμονα, στομάχι). Η Κωνσταντίνα είναι γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού και δουλεύει στον ΗΣΑΠ μέσω της εταιρείας «ΟΙΚΟΜΕΤ» του κυρίου Ν. Οικονομάκη, στελέχους του ΠΑΣΟΚ. Η συγκεκριμένη εταιρεία αναλαμβάνει εργολαβίες καθαρισμού τόσο σε δημόσιες υπηρεσίες όσο και στις ΔΕΚΟ και απασχολεί πανελλαδικά τουλάχιστον 850 άτομα. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας έβαλαν τα ιδιωτικά συνεργεία καθαρισμού στις δημόσιες εταιρείες και υπηρεσίες (νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ΙΚΑ κλπ), κατασκευάζοντας έτσι τον σύγχρονο σκλάβο με μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας και εξοντωτικά ωράρια. Παρά τις συνεχείς καταγγελίες του σωματείου για την συστηματική παραβίαση των εργατικών δικαιωμάτων, οι αρμόδιες υπηρεσίες (Επιθέωρηση Εργασίας-ΚΕ.Π.Ε.Κ.) αλλά και οι ίδιοι οργανισμοί αυτοί δεν έκαναν τίποτα από αυτά που όφειλαν προκειμένου να τηρηθεί η εργατική νομοθεσία και να μπει φρένο στο καθεστώς τρομοκρατίας. Έτσι, μέσα και στο γενικότερο πλαίσιο συνδιαλλαγής και μίζας που επικρατεί στο σύστημα των αναθέσεων, εξασφαλίζεται ο πλουτισμός κάποιων επιτήδειων που λειτουργούν σαν νταβατζήδες, με το κράτος να νίπτει τας χείρας του. Απ’ την άλλη, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, είναι συνυπεύθυνες για αυτήν την κατάσταση γιατί παρότι γνωρίζουν κρύβονται πίσω από διάφορα νομικίστικα τερτίπια συναινώντας και αυτές με την απραξία τους στην υπερεκμετάλλευση αυτού του εργατικού κομματιού. Δείχνοντας για ακόμη μια φορά τον ξεπεσμό του επίσημου συνδικαλισμού.
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα πάντα δραστήρια και συνεπής παρότρυνε τις συναδέλφους της να μην υποκύπτουν στην αυθαιρεσία, καθώς η εταιρεία στην οποία δούλευαν συστηματικά θησαύριζε σε βάρος των εργαζομένων υποχρεώνοντας τους να υπογράφουν λευκές συμβάσεις και τη δήλωση οικειοθελούς αποχώρησης κατά την πρόσληψη, να πληρώνονται για λιγότερες ώρες από τις πραγματικές, να μην λαμβάνουν βαρέα ένσημα που είναι το νόμιμο και άλλα πολλά. Αλλά σα να μην έφταναν όλα αυτά η εταιρεία στην οποία εργαζόταν η Κωνσταντίνα κάλεσε τις εργαζόμενες να πάρουν σαν δώρο Χριστουγέννων ποσό μικρότερο και να υπογράψουν για μεγαλύτερο. Η Κωνσταντίνα κάλεσε τις συναδέλφισσές της να μην υπογράψουν και πετάχτηκε κακήν κακώς έξω από σεκιουριτάδες. Σε ανακοίνωση του σωματείου της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Στήνουν εργοδοτικά σωματεία για να μας εκπροσωπήσουν οι Προσωπάρχες και οι υποτακτικοί των εργολάβων. Καταγγέλλουμε καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ, στα ανώτατα συνδικαλιστικά όργανα. Κατεβαίνουμε με αγωγές, ομαδικές και ατομικές. Ζητάμε στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές μας σχέσεις και επικαλούνται προσωπικά δεδομένα!!! Όταν καταφέρνουμε, με χίλια ζόρια, να προσεγγίσουμε τα υπουργικά γραφεία για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα δηλώνουν ‘Εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν. Με ποιους δουλεύουν, πώς δουλεύουν, είναι δική τους δουλειά, εμάς δεν μας ενδιαφέρει’».
Αλλά η εξουσία και οι κονδυλοφόροι της μας μιλούν για ειρήνη και θρηνούν για τις σπασμένες βιτρίνες. Όμως η μεγαλύτερη έκφραση βίας δεν είναι οι σπασμένες βιτρίνες αλλά η φτώχεια, η ανεργία, η άγρια εκμετάλλευση και η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, οι νεκροί και οι σακατεμένοι από τα εργατικά ατυχήματα, η καταλήστευση των ταμείων, η κρατική καταστολή και η αστυνομοκρατία, οι παρακολουθήσεις, οι κάμερες και ο χαφιεδισμός. Είναι τα δυο μέτρα και δυο σταθμά που ισχύουν για την γυναίκα-μετανάστρια-καθαρίστρια και τον τραυματισμένο Ματατζή, την Κούνεβα δεν την επισκέφθηκε κανείς επίσημος, τον Ματζούνη πρωθυπουργός-υπουργοί-αρχιεπίσκοπος-αρχηγοί κομμάτων. Αλλά είναι αυτοί οι ίδιοι που μιλούν διαρκώς για την αξία της ανθρώπινης ζωής και ας είναι τα χέρια τους βαμμένα με αίμα και χρήμα. Γι’ αυτό ας παραμερίσουμε εξουσιαστές-γραφειοκράτες συνδικαλιστές και τηλεοπτικούς διαμεσολαβητές και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Προτού οι λαμπεροί και αστραφτερά πεντακάθαροι σταθμοί της ευταξίας αποκαλύψουν και άλλες Κωνσταντίνες…

Από τις αρχές του Δεκέμβρη όπου χιλιάδες μαθητές-τριες, φοιτητές-τριες, εργαζόμενοι-ες, άνεργοι-ες έχουν πλημμυρίσει τους δρόμους σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη της χώρας, η δολοφονική επίθεση στην Κούνεβα δεν είναι ένα ακόμα “μεμονωμένο” περιστατικό. Στις αρχές της χρονιάς δύο ακόμα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους: μία μετανάστρια από τη Ρουμανία καταπλακώθηκε όταν κατέρρευσε το σπίτι που έμενε και ένας μετανάστης από το Πακιστάν βρέθηκε νεκρός σε χαντάκι στην Π. Ράλλη. Ταυτόχρονα σε όλη τη χώρα όλο το Δεκέμβρη αλλά και μέχρι σήμερα η αστυνομοκρατία και η κρατική καταστολή έχουν εξαπολύσει ένα ανελέητο κυνηγητό με συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, προσαγωγές, ανυπόστατα κατηγορητήρια (στη Λάρισα κατηγορούν 18χρονους με βάση τον τρομονόμο), και προφυλακίσεις δεκάδων αγωνιστών.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες και τους κατηγορούμενους της εξέγερσης
Απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων και παύση όλων των διώξεων στους κατηγορούμενους
Αλληλεγγύη στην Κούνεβα και στον αγώνα των καθαριστριών
Αυτοοργάνωση στις γειτονιές, αυτοοργάνωση στις δουλειές

...είσαστε κάποιοι από εμάς, είμαστε κάποιοι από εσάς.