Αναδημοσιεύουμε κείμενο που έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο (π.χ. Indymedia)και αφορά τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα που έπεσε νεκρός μετά απο ανταλλαγή(;) πυροβολισμών με αστυνομικούς στη Δάφνη, ξημερώματα Τετάρτης:
Αναφορά στο σύντροφο Λάμπρο Φούντα
Ο αγώνας όσων παλεύουν ενάντια σε κάθε μορφής εξουσία, που αγωνιούν για κάθε «στιγμή» που δεν πρέπει να «πάει χαμένη» και διατηρούν με πείσμα την πεποίθηση ότι δεν είμαστε αδύναμοι να στεριώσουμε έναν κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο, απέχει από κάθε είδους μυθολογία όσο η γη από το φεγγάρι.
Ο αγώνας αυτός είχε, έχει και θα έχει αμέτρητους νεκρούς, αιχμάλωτους, αλλά και ανθρώπους που παραιτούνται γιατί χάνουν τις ελπίδες τους ή συμβιβάζονται γιατί η εξουσία βρήκε την «μικρή» ή την «μεγάλη» τιμή για να τους αγοράσει.
Όποιοι, λοιπόν, ψάχνουν για αγιογραφίες, για μάρτυρες ή για σωτήρες, για ήρωες και «ιερά τέρατα», δεν διαφέρουν τελικά σε τίποτα από εκείνους, που δεν χάνουν ευκαιρία να δείχνουν με το δάκτυλο τούς «τυχοδιώκτες», «τα απολωλότα πρόβατα», τους «ύποπτα παρεκκλίνοντες», τους πολιτικά «χαμένους από χέρι». Αναλώσιμα τα «υπερβατικά όντα» που εικονίζουν οι μεν, αναλώσιμοι και οι «ακραίοι» από τους οποίους διαχωρίζονται οι δε. Και στην μια περίπτωση και στην άλλη το ζητούμενο είναι η λήθη όσο και αν ευαγγελίζονται το αντίθετο οι υπέρμαχοι της μιας ή της άλλης κατηγορίας. Για «θυσιασμένους» μιλούν «εκστασιασμένοι» οι μεν, τα όρια της «απώλειας» προσδιορίζουν και οι δε με πολιτική ευλάβεια. Εξ ίσου ελάχιστη σημασία έχει αν η σύγκλιση επιτυγχάνεται λόγω φανατισμού ή ψευδαισθήσεων, άγνοιας ή σκοπιμότητας, για λόγους πολιτικής επιβίωσης και προβολής ή εν μέσω ασκήσεων δογματισμού. Φωνασκούν οι εν λόγω «αντιτιθέμενοι» για να πείσουν ότι έχουν «ανοιχτούς λογαριασμούς» μεταξύ τους, αλλά η απάτη δύσκολα μπορεί να κρυφθεί.
Αλλά ας είναι. Το «έργο» είναι μεν θλιβερό και χιλιοπαιγμένο, αλλά η πεπατημένη αποπνέει πάντα «σιγουριά». Πάντα; Ή μήπως όχι;
Τα παρακάτω λόγια, αλλά και όσα προηγήθηκαν, δεν αποτελούν προϊόν κάποιας υποχρέωσης ούτε καθήκοντος. Ούτε μέρος κάποιας επαναστατικής νεκρολογίας. Βρίσκονται μακριά και εχθρικά σε κάθε είδους προσπάθεια μυθοποίησης, οικειοποίησης, εμπλοκής ή απεμπλοκής, ενάντια στη λάσπη και την απαξίωση, που προσπαθεί ήδη να διοχετεύσει η εξουσία μετά την δημοσιοποίηση της ταυτότητας και της φωτογραφίας ενός νεκρού «τρομοκράτη» ύστερα από συμπλοκή με μπάτσους στην Δάφνη.
Ο Λάμπρος Φούντας, που έπεσε νεκρός κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών με πλήρωμα περιπολικού στην περιοχή της Δάφνης είναι γνωστός για την αναρχική του δράση. Συμμετείχε από μαθητής λυκείου σε κοινωνικές πρακτικές και λίγο αργότερα στην Αναρχική Ομάδα ΜΑΥΡΟ ΑΓΚΑΘΙ, που εξέδιδε το έντυπο ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ. Είχε δράση και συμμετοχή σε πορείες, συγκεντρώσεις, κοινωνικές συγκρούσεις, διαδηλώσεις, αφισοκολλήσεις, συζητήσεις και εκδηλώσεις.
Ήταν ένας από τους χιλιάδες νέους που δεν εντάχθηκαν εκείνη την περίοδο σε καμία κομματική νεολαία, που συμμετείχαν στις μαθητικές καταλήψεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις πριν και μετά την δολοφονία του καθηγητή Ν. Τεμπονέρα στην Πάτρα, οι οποίοι εμπνεύσθηκαν από τα εξεγερτικά γεγονότα του Γενάρη του 1991, αλλά και από αναρχικές απόψεις και πρακτικές, που τις οικειοποιήθηκαν με μια ζωντάνια που είναι φτωχές οι λέξεις να αποτυπώσουν. Η Αναρχική Ομάδα Μαύρο Αγκάθι, μέχρι την διάλυση της, συμμετείχε στην Συνεργασία Αναρχικών Ομάδων και Ατόμων για την Κοινωνική Αλληλεγγύη και την Πολύμορφη Δράση.
Κατά την κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1995, που έγινε ανήμερα της επετείου για την εξέγερση του 1973, ο Λάμπρος Φούντας βρέθηκε ανάμεσα στους 504 που συνελήφθηκαν από τις κατασταλτικές κρατικές δυνάμεις, που εισέβαλαν το πρωινό της 18ης Νοεμβρίου 1995 στο χώρο του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Ήταν, λοιπόν, ανάμεσα σε τόσους και τόσους νέους αυτής της «γενιάς» που βιάστηκαν οι πολιτικώς «ορθοί» να χαρακτηρίσουν «χαμένη». Ανάμεσα σε όλους εκείνους τους συντρόφους που διάλεξαν μεριά και «ταξίδεψαν» την δεκαετία του ’90 από πορεία σε πορεία, από οδόφραγμα σε οδόφραγμα, στεκόμενοι αλληλέγγυοι με πάθος σε κάθε κοινωνικό κομμάτι επέλεγε να αντιπαρατεθεί με την εξουσία, με τα λάθη τους και τα σωστά τους την διαφορετικότητά τους αλλά και το πείσμα τους, διαψεύδοντας την κάθε εξουσία, που τους ήθελε «περαστικούς» από τους κοινωνικούς αγώνες. Όχι ότι δεν υπήρξαν και τέτοιοι. Το αντίθετο μάλιστα. Με τον Λάμπρο από τότε βρεθήκαμε τόσες και τόσες φορές πλάι-πλάι σε πορείες, συγκρούσεις και οδοφράγματα.
Πιστεύουμε, λοιπόν, ακράδαντα ότι εκείνο που αφήνουν πίσω τους οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι είναι ΤΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΙ ΟΧΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ στην απελευθερωτική διεργασία από τα δεσμά της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Αυτά αποτελούν παρακαταθήκη που ξεπερνά τις όποιες ανάγκες, αποφάσεις ή επιλογές.
Επειδή, τα μέσα δεν αποτελούν αυτοσκοπό, δεν διαχωρίζουν όσους αγωνίζονται, αλλά απελευθερώνουν δυνατότητες, δεν καθαγιάζουν όσους επιλέγουν την μια ή την άλλη μορφή, ούτε τους εξυψώνουν γεμίζοντας τους με οποιουδήποτε είδους παράσημα. Δεν υπάρχουν γενικά και αόριστα άδικα χαμένοι σύντροφοι. Ούτε το κύριο, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, είναι η αναζήτηση επιχειρησιακών λαθών.
Άλλο τόσο, όμως, δεν μας κάνει και η λογική ότι οι εξηγήσεις είναι προνόμιο των ιερατείων, των μυημένων ή κάποιων περισπούδαστων εσωτερικών υποθέσεων ή ότι απέναντι σ’ όσους κάθε φορά ασχολούνται με υποθέσεις και πλέκουν σενάρια η απάντηση μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει με το απόφθεγμα: οι «απώλειες» είναι «αναγκαίο κακό». Οι τοποθετήσεις πρέπει να είναι ντόμπρες και σταράτες.
Κλείνουμε, αποχαιρετώντας τον Λάμπρο με μία ινδιάνικη ευχή (και βεβαιότητα):
«Την επόμενη φορά (που θα βρεθούμε) θα είναι καλύτερα!»
11/3/2010
ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ ΑΘΗΝΑΣ
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Προβολή ταινίας και συζήτηση στο Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας(κάτω αίθουσα)
Προβολή ταινίας "Libertarias" του V. Abanta και συζήτηση στο Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας, την Δευτέρα 8 Μάρτη στις 7μμ. από την συλλογικότητα "ανταρσία στον εύριπο".
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Ένας χρόνος μετά τη δολοφονία του Αλέξη- ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
Κατάληψη στο Πολυτεχνείο πραγματοποιήθηκε χθες το βράδι μετά τις εφόδους της αστυνομίας στο χώρο ΡΕΣΑΛΤΟ και τη γενικότερη αστυνομοκρατία των τελευταίων ωρών.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από το ελληνικό κράτος, ο στρατός κατοχής του καθεστώτος επιχειρεί να καταλάβει κάθε γωνιά της πόλης. Οι ένστολοι δολοφόνοι εισέβαλαν στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΡΕΣΑΛΤΟ στο Κερατσίνι και στο κατειλημμένο δημαρχείο του Κερατσινίου. Επιτέθηκαν σε νεολαίους, απέκλεισαν πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους αγώνα, περικύκλωσαν την περιοχή των Εξαρχείων και το Πολυτεχνείο, προχωρώντας σε μεγάλο αριθμό προσαγωγών και συλλήψεων που συνεχίζονται μέχρι αυτή την ώρα. Τα φερέφωνα του καθεστώτος, τα ΜΜΕ, αναμεταδίδουν την κρατική προπαγάνδα δημιουργώντας κλίμα τρομοϋστερίας.
Ένα χρόνο μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη, το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης επιχειρεί να ξανακερδίσει το χαμένο έδαφος. Επιχειρεί να επιβάλει ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης προκειμένου να ανακόψει την κοινωνική οργή και να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία.
Με βάση τις συνθήκες κατοχής που διαμορφώνονται σε όλη την πόλη, καταλαμβάνουμε το χώρο του Πολυτεχνείου. Καλούμε κάθε αντιστεκόμενο στη συνέχιση του αγώνα με κάθε μέσο. Κρατάμε τον χώρο και δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΧΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΥΡΙΟ, 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ʼ09, ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 1.30 μ.μ.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ…
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από το ελληνικό κράτος, ο στρατός κατοχής του καθεστώτος επιχειρεί να καταλάβει κάθε γωνιά της πόλης. Οι ένστολοι δολοφόνοι εισέβαλαν στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΡΕΣΑΛΤΟ στο Κερατσίνι και στο κατειλημμένο δημαρχείο του Κερατσινίου. Επιτέθηκαν σε νεολαίους, απέκλεισαν πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους αγώνα, περικύκλωσαν την περιοχή των Εξαρχείων και το Πολυτεχνείο, προχωρώντας σε μεγάλο αριθμό προσαγωγών και συλλήψεων που συνεχίζονται μέχρι αυτή την ώρα. Τα φερέφωνα του καθεστώτος, τα ΜΜΕ, αναμεταδίδουν την κρατική προπαγάνδα δημιουργώντας κλίμα τρομοϋστερίας.
Ένα χρόνο μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη, το σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης επιχειρεί να ξανακερδίσει το χαμένο έδαφος. Επιχειρεί να επιβάλει ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης προκειμένου να ανακόψει την κοινωνική οργή και να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία.
Με βάση τις συνθήκες κατοχής που διαμορφώνονται σε όλη την πόλη, καταλαμβάνουμε το χώρο του Πολυτεχνείου. Καλούμε κάθε αντιστεκόμενο στη συνέχιση του αγώνα με κάθε μέσο. Κρατάμε τον χώρο και δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΑΧΘΕΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΥΡΙΟ, 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ʼ09, ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 1.30 μ.μ.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ…
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Ποια γεγονότα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 (Μέρος Β΄)
Το μέρος αυτό αναφέρεται στο διάστημα που ακολούθησε από το δημοψήφισμα που διενήργησε το καθεστώς έως και την εξέγερση. Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν με γρήγορους και απρόβλεπτους ρυθμούς. Από την ουσιαστική πλευρά του όλου ζητήματος, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η διαπλοκή αλλά και η σύμπλευση των αντιτιθέμενων και ανταγωνιστικών κατευθύνσεων των κομματικών μηχανισμών ΚΚΕ, ΚΚΕ εσ. και των λοιπών εξουσιαστικών φορέων σε σχέση με τις διαθέσεις του κόσμου είναι πασιφανής, όπως θα διαπιστωθεί από τα όσα αναφέρονται στη συνέχεια.
Διαβάστε αναλυτικά στο παρακάτω link του www.anarchypress.gr και συγκεκριμένα:
http://anarchypress.wordpress.com/2009/11/09/
Διαβάστε αναλυτικά στο παρακάτω link του www.anarchypress.gr και συγκεκριμένα:
http://anarchypress.wordpress.com/2009/11/09/
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Ποια γεγονότα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 (Μέρος Α΄)
Ποια γεγονότα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973 (Μέρος Α΄)
[Καθώς συμπληρώνονται 36 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, είναι χρήσιμο και δημιουργικό το να επαναφέρονται και να «αναμοχλεύονται» μνήμες. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια περιεκτική παρουσίαση των γεγονότων (από έναν που συμπεριλαμβάνεται στους 300 προβοκάτορες σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΚΚΕ) και φτάνει μέχρι το δημοψήφισμα που προκήρυξε το καθεστώς, που επικράτησε μετά την 21η Απριλίου 1967.]
Διαβάστε αναλυτικά στο παρακάτω link του www.anarchypress.gr
http://anarchypress.wordpress.com/2009/11/08/
[Καθώς συμπληρώνονται 36 χρόνια από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, είναι χρήσιμο και δημιουργικό το να επαναφέρονται και να «αναμοχλεύονται» μνήμες. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια περιεκτική παρουσίαση των γεγονότων (από έναν που συμπεριλαμβάνεται στους 300 προβοκάτορες σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΚΚΕ) και φτάνει μέχρι το δημοψήφισμα που προκήρυξε το καθεστώς, που επικράτησε μετά την 21η Απριλίου 1967.]
Διαβάστε αναλυτικά στο παρακάτω link του www.anarchypress.gr
http://anarchypress.wordpress.com/2009/11/08/
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
ΛΑΡΚΟ: Το Κράτος ρυπαίνει το Κράτος δολοφονεί...
Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις που σημειώνονται στο θέμα της ΛΑΡΚΟ και του εξασθενές χρωμίου, δημοσιεύουμε αφίσα της Οικολογικής Δράσης στην Εύβοια που κυκλοφορεί αυτή τη περίοδο.
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009
Η ΛΑΡΚΟ και η ρύπανση του Ευβοϊκού Κόλπου
Το ζήτημα της Ρύπανσης του Ευβοϊκού Κόλπου
Η ρύπανση του Κόλπου είναι δυστυχώς αδιαμφισβήτητη και επιπρόσθετα διαρκώς εντεινόμενη. Η παρουσία βιομηχανικών μονάδων όπως ΛΑΡΚΟ, Σόγια, Τσιμέντα, Νεοχημική λίγο ως πολύ επιδρούν στην σταδιακή απαξίωση του Κόλπου. Η συμβατική γεωργική παραγωγή με τη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων σε περιοχές όπως Μεσσάπια και Ληλάντιο επιδρούν επιβαρυντικά στο θαλάσσιο οικοσύστημα, παράλληλα με τα αστικά απόβλητα και τις μεγάλες εγκατάστασεις ιχθυοκαλλιεργειών.
Τα νιτρικά και η αμμωνία εμφανίζουν αρκετά μεγάλες συγκεντρώσεις, κυρίως στο Ν. Ευβοϊκό, ενώ ο Β. Ευβοϊκός παρουσιάζει αυξημένες συγκεντρώσεις θρεπτικών πυριτικών, νιτρικών και φωσφορικών, κυρίως σε βάθη μεγαλύτερων των 100 μέτρων. Επίσης οι παρατηρούμενες αυξημένες επιφανειακές τιμές αμμωνιακών οφείλονται στα λύματα των παράκτιων τουριστικών οικισμών.
Γενικά, το παλιρροϊκό ρεύμα του Ευρίπου, τα θαλάσσια ρεύματα και τα καλά οξυγονωμένα νερά του Ευβοϊκού «προφυλάσσουν» σημαντικά και ως ένα βαθμό την θαλάσσια περιοχή από έντονα φαινόμενα ρύπανσης. Διαφορετικά σήμερα θα μιλάγαμε για έναν «νεκρό» κόλπο.
Άλλωστε μόλις πέρσι δημοσιοποιήθηκε η ύπαρξη υδραργύρου, καδμίου και αρσενικού σε ψάρια που προέρχονταν και από τον ευβοϊκό. Οι συγκεντρώσεις των συγκεκριμένων τοξικών προκαλούν προβλήματα στο συκώτι και τα νεφρά, στο νευρικό σύστημα, στον μυϊκό ιστό και στο ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα. Ενώ διαρκής είναι η παρουσία τοξινών στα μύδια και άλλων βιοτοξινών (DSP) σε όστρακα της περιοχής. Επιπλέον πριν από λίγους μήνες στον Μαλιακό Κόλπο, που επικοινωνεί με τον ευβοικό στην βόρεια πλευρά του, παρατηρήθηκε μαζικός θάνατος ψαριών λόγω της ανάπτυξης τοξικού φυτοπλαγκτόν. Και ασφαλώς όπως πάντα οι αρχές ήταν καθησυχαστικές και ας έχει πληγεί σημαντικό μέρος του πληθυσμού των ψαριών.
ΛΑΡΚΟ: Ο Μέγας Χορηγός Ρύπανσης του νησιού
Ως γνωστό, η μεταλλευτική εταιρεία ΛΑΡΚΟ, που τόσο στη Κεντρική Εύβοια όσο και στη Φθιώτιδα δημιουργεί τεράστια οικολογική καταστροφή, εναποθέτει τη λεγόμενη «σκωριά» στο Β. Ευβοϊκό. Παρότι υπάρχει σειρά ερευνών, μελετών και δημοσιευμάτων για τη ρύπανση που προξενεί, ουσιαστικά βρίσκεται στο απυρόβλητο, λόγω της «ημι»-κρατικής της ιδιοκτησίας. Οι τελευταίες τρεις εργατικές δολοφονίες, στο χώρο εργοστασίου της ΛΑΡΚΟ επιβεβαιώνουν με τον πιο τραγικό τρόπο την ασυδοσία και τον κρετινισμό των διοικούντων. Αυτοί που δεν σέβονται ούτε τις ανθρώπινες ζωές είναι δυνατό να σεβαστούν το περιβάλλον; Παρότι η συνολική μας προσέγγιση είναι περισσότερο βιοκεντρική παρά ανθρωποκεντρική, πιστεύουμε ότι και αυτό το γεγονός έχει τη σημασία του. Όπως επίσης δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στον ρόλο των συνδικαλιστών της εταιρείας που είτε ως εντολοδόχοι είτε ως συντεχνιακά σκεπτόμενοι, απειλούν με ανακοινώσεις όποιους εγείρουν περιβαλλοντικά θέματα. Ο γνωστός συνδικαλισμός του δημοσίου τομέα, ως πρώιμος κοινοβουλευτικός βίος. Επιπλέον, μην μας διαφεύγει ότι αρκετά μεγαλοστελέχη και συνδικαλιστές της ΛΑΡΚΟ καλύπτουν θέσεις και αξιώματα σε Δημοτικά Συμβούλια περιοχών που δρα.
Στο παρόν κείμενο, όμως, θα επικεντρωθούμε με τη μόλυνση που προκαλεί η ΛΑΡΚΟ στο Β. Ευβοϊκό. Καταρχήν το ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών) από το 1983 πραγματοποιεί έρευνες και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου αλλά κατά περίεργο(;) τρόπο καμία διαδικασία περιορισμού-έστω- της μόλυνσης δεν προχωρά. Η ΛΑΡΚΟ μεταφέρει με πλωτά μέσα από τον όρμο της Λάρυμνας, υπολείμματα της παραγωγικής της διαδικασίας, «σκωριά» και την ρίχνει στο βυθό του βόρειου ευβοϊκού. Η ετήσια ποσότητα «σκωριάς» που ρίχνεται στη θάλασσα κάθε χρόνο υπολογίζεται σε 2 εκατ. τόνους. Η υποθαλάσσια έκτασή της φτάνει τα 20 τετρ. χλμ. και το πάχος της φτάνει τα 2,5 μέτρα. Ουσιαστικά, δηλαδή αναφερόμαστε στη δημιουργία ενός τοξικού πυθμένα, τεραστίων διαστάσεων για τα στενά και κλειστά χαρακτηριστικά του Β. Ευβοϊκού. Η ΛΑΡΚΟ, βεβαίως, ισχυρίζεται ότι η σκωρία είναι «αδρανές υλικό» και δεν δημιουργεί κανένα κίνδυνο για το περιβάλλον. Η πραγματικότητα ασφαλώς είναι διαφορετική αφού το υλικό αυτό αντιδρά με το θαλασσινό νερό, με αποτέλεσμα να εκλύονται ποσότητες σιδήρου, νικελίου και χρωμίου. Η σκουριά επηρεάζει τα επίπεδα των μετάλλων, αυξάνοντάς τα στους οργανισμούς και στα ψάρια που διαβιούν στην περιοχή απόρριψης. Επιπλέον ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η πρόσφατη επισήμανση του ΕΛΚΕΘΕ ότι «τελευταία υπάρχουν στοιχεία για επιβάρυνση του θαλάσσιου οικοσυστήματος και από πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες πυρολυτικής προέλευσης», που πιθανώς συνδέονται με το εργοστάσιο και είναι καρκινογόνοι.
Οι επιπτώσεις στο θαλάσσιο οικοσύστημα από την εναπόθεση της σκουριάς είναι:
• Αλλοίωση της μορφολογίας του βυθού,
• Μεταβολή της βιοποικιλότητας, δηλαδή δεν είναι ικανοί όλοι οι οργανισμοί να αντέξουν τη συνεχή εναπόθεση και είτε πεθαίνουν είτε μεταναστεύουν,
• Μεταφορά μεταλλικών ιόντων στους θαλάσσιους οργανισμούς και στο ίζημα του πυθμένα.
Η αύξηση των μετάλλων στους θαλάσσιους οργανισμούς εμφανίζει διαχρονικά σημαντική ανοδική τάση. Πολλές μελέτες κάνουν λόγο για τη ρύπανση της «σκωριάς» και τις επιπτώσεις της, από το 1983 μάλιστα. Έτσι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν έρευνες που επιβεβαιώνουν τη παρουσία βαρέων μετάλλων σε μύδια από τον όρμο της Λάρυμνας, συγκεντρώσεις χρωμίου, νικελίου και σιδήρου σε ψάρια και καρκινοειδή, που έχουν συλλεγεί από το 1991 ως το 1997, στην ίδια περιοχή. Το ρόλο που επιφυλάσσει το κράτος στους φορείς, όπως το ΕΛΚΕΘΕ, είναι καθαρά γνωμοδοτικός και περιορισμένος στην επιστημονική αποτύπωση, για ευνόητους διαχειριστικούς λόγους. Έτσι για παράδειγμα, παρότι οι εκτελεστές της εξουσίας γνωρίζουν αποδεδειγμένα ότι σειρά επιχειρήσεων μολύνει, αυτό το οποίο πράττουν είναι να λειτουργεί το κράτος ως επίσημος προστάτης των ρυπαντών. Μονάχα όταν οι πιέσεις και οι δράσεις είναι σαφείς, δυναμικές και αποφασιστικές έχουμε πιθανότητες να ορίσουμε καλύτερα τις ζωές μας. Με αδιαμεσολάβητο τρόπο είναι επιτακτική ανάγκη να παρακάμψουμε κάθε λογής πολιτικάντη και εκείνους που μέσω των περιβαλλοντισμών προσπαθούν ουσιαστικά να βελτιώσουν τις κακές όψεις του συστήματος. Είναι οι ίδιοι που γενικά και αόριστα διατυπώνουν ότι «για τη καταστροφή της φύσης φταίει ο άνθρωπος» κατασκευάζοντας, έτσι, μια συλλογική ευθύνη που αποκρύπτει την αλήθεια. Μόνον όταν εμφανίστηκαν οι διαιρέσεις και οι διαχωρισμοί στον άνθρωπο που οδήγησαν στη δημιουργία κράτους και κεφαλαίου ξεκίνησε η αργή αρχικά, αλλά έντονη και ακραία στη συνέχεια (λόγω της «βιομηχανικής επανάστασης»)καταστροφή της φύσης. Όταν θα πάψουν να υπάρχουν αυτές οι γενεσιουργές αιτίες, η φύση και ο άνθρωπος θα επανοικοιοποιήσουν ό,τι έχει απωλεσθεί βιαίως. Ας μην τους αφήσουμε, λοιπόν, να μας λεηλατήσουν περισσότερο.
Όταν η εξουσία καταστρέφει τη φύση, τότε τι πιο φυσικό από τη καταστροφή της εξουσίας.
antarsiaevripou.blogspot.com
antarsiaevripou@yahoo.gr
Η ρύπανση του Κόλπου είναι δυστυχώς αδιαμφισβήτητη και επιπρόσθετα διαρκώς εντεινόμενη. Η παρουσία βιομηχανικών μονάδων όπως ΛΑΡΚΟ, Σόγια, Τσιμέντα, Νεοχημική λίγο ως πολύ επιδρούν στην σταδιακή απαξίωση του Κόλπου. Η συμβατική γεωργική παραγωγή με τη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων σε περιοχές όπως Μεσσάπια και Ληλάντιο επιδρούν επιβαρυντικά στο θαλάσσιο οικοσύστημα, παράλληλα με τα αστικά απόβλητα και τις μεγάλες εγκατάστασεις ιχθυοκαλλιεργειών.
Τα νιτρικά και η αμμωνία εμφανίζουν αρκετά μεγάλες συγκεντρώσεις, κυρίως στο Ν. Ευβοϊκό, ενώ ο Β. Ευβοϊκός παρουσιάζει αυξημένες συγκεντρώσεις θρεπτικών πυριτικών, νιτρικών και φωσφορικών, κυρίως σε βάθη μεγαλύτερων των 100 μέτρων. Επίσης οι παρατηρούμενες αυξημένες επιφανειακές τιμές αμμωνιακών οφείλονται στα λύματα των παράκτιων τουριστικών οικισμών.
Γενικά, το παλιρροϊκό ρεύμα του Ευρίπου, τα θαλάσσια ρεύματα και τα καλά οξυγονωμένα νερά του Ευβοϊκού «προφυλάσσουν» σημαντικά και ως ένα βαθμό την θαλάσσια περιοχή από έντονα φαινόμενα ρύπανσης. Διαφορετικά σήμερα θα μιλάγαμε για έναν «νεκρό» κόλπο.
Άλλωστε μόλις πέρσι δημοσιοποιήθηκε η ύπαρξη υδραργύρου, καδμίου και αρσενικού σε ψάρια που προέρχονταν και από τον ευβοϊκό. Οι συγκεντρώσεις των συγκεκριμένων τοξικών προκαλούν προβλήματα στο συκώτι και τα νεφρά, στο νευρικό σύστημα, στον μυϊκό ιστό και στο ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα. Ενώ διαρκής είναι η παρουσία τοξινών στα μύδια και άλλων βιοτοξινών (DSP) σε όστρακα της περιοχής. Επιπλέον πριν από λίγους μήνες στον Μαλιακό Κόλπο, που επικοινωνεί με τον ευβοικό στην βόρεια πλευρά του, παρατηρήθηκε μαζικός θάνατος ψαριών λόγω της ανάπτυξης τοξικού φυτοπλαγκτόν. Και ασφαλώς όπως πάντα οι αρχές ήταν καθησυχαστικές και ας έχει πληγεί σημαντικό μέρος του πληθυσμού των ψαριών.
ΛΑΡΚΟ: Ο Μέγας Χορηγός Ρύπανσης του νησιού
Ως γνωστό, η μεταλλευτική εταιρεία ΛΑΡΚΟ, που τόσο στη Κεντρική Εύβοια όσο και στη Φθιώτιδα δημιουργεί τεράστια οικολογική καταστροφή, εναποθέτει τη λεγόμενη «σκωριά» στο Β. Ευβοϊκό. Παρότι υπάρχει σειρά ερευνών, μελετών και δημοσιευμάτων για τη ρύπανση που προξενεί, ουσιαστικά βρίσκεται στο απυρόβλητο, λόγω της «ημι»-κρατικής της ιδιοκτησίας. Οι τελευταίες τρεις εργατικές δολοφονίες, στο χώρο εργοστασίου της ΛΑΡΚΟ επιβεβαιώνουν με τον πιο τραγικό τρόπο την ασυδοσία και τον κρετινισμό των διοικούντων. Αυτοί που δεν σέβονται ούτε τις ανθρώπινες ζωές είναι δυνατό να σεβαστούν το περιβάλλον; Παρότι η συνολική μας προσέγγιση είναι περισσότερο βιοκεντρική παρά ανθρωποκεντρική, πιστεύουμε ότι και αυτό το γεγονός έχει τη σημασία του. Όπως επίσης δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στον ρόλο των συνδικαλιστών της εταιρείας που είτε ως εντολοδόχοι είτε ως συντεχνιακά σκεπτόμενοι, απειλούν με ανακοινώσεις όποιους εγείρουν περιβαλλοντικά θέματα. Ο γνωστός συνδικαλισμός του δημοσίου τομέα, ως πρώιμος κοινοβουλευτικός βίος. Επιπλέον, μην μας διαφεύγει ότι αρκετά μεγαλοστελέχη και συνδικαλιστές της ΛΑΡΚΟ καλύπτουν θέσεις και αξιώματα σε Δημοτικά Συμβούλια περιοχών που δρα.
Στο παρόν κείμενο, όμως, θα επικεντρωθούμε με τη μόλυνση που προκαλεί η ΛΑΡΚΟ στο Β. Ευβοϊκό. Καταρχήν το ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών) από το 1983 πραγματοποιεί έρευνες και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου αλλά κατά περίεργο(;) τρόπο καμία διαδικασία περιορισμού-έστω- της μόλυνσης δεν προχωρά. Η ΛΑΡΚΟ μεταφέρει με πλωτά μέσα από τον όρμο της Λάρυμνας, υπολείμματα της παραγωγικής της διαδικασίας, «σκωριά» και την ρίχνει στο βυθό του βόρειου ευβοϊκού. Η ετήσια ποσότητα «σκωριάς» που ρίχνεται στη θάλασσα κάθε χρόνο υπολογίζεται σε 2 εκατ. τόνους. Η υποθαλάσσια έκτασή της φτάνει τα 20 τετρ. χλμ. και το πάχος της φτάνει τα 2,5 μέτρα. Ουσιαστικά, δηλαδή αναφερόμαστε στη δημιουργία ενός τοξικού πυθμένα, τεραστίων διαστάσεων για τα στενά και κλειστά χαρακτηριστικά του Β. Ευβοϊκού. Η ΛΑΡΚΟ, βεβαίως, ισχυρίζεται ότι η σκωρία είναι «αδρανές υλικό» και δεν δημιουργεί κανένα κίνδυνο για το περιβάλλον. Η πραγματικότητα ασφαλώς είναι διαφορετική αφού το υλικό αυτό αντιδρά με το θαλασσινό νερό, με αποτέλεσμα να εκλύονται ποσότητες σιδήρου, νικελίου και χρωμίου. Η σκουριά επηρεάζει τα επίπεδα των μετάλλων, αυξάνοντάς τα στους οργανισμούς και στα ψάρια που διαβιούν στην περιοχή απόρριψης. Επιπλέον ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η πρόσφατη επισήμανση του ΕΛΚΕΘΕ ότι «τελευταία υπάρχουν στοιχεία για επιβάρυνση του θαλάσσιου οικοσυστήματος και από πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες πυρολυτικής προέλευσης», που πιθανώς συνδέονται με το εργοστάσιο και είναι καρκινογόνοι.
Οι επιπτώσεις στο θαλάσσιο οικοσύστημα από την εναπόθεση της σκουριάς είναι:
• Αλλοίωση της μορφολογίας του βυθού,
• Μεταβολή της βιοποικιλότητας, δηλαδή δεν είναι ικανοί όλοι οι οργανισμοί να αντέξουν τη συνεχή εναπόθεση και είτε πεθαίνουν είτε μεταναστεύουν,
• Μεταφορά μεταλλικών ιόντων στους θαλάσσιους οργανισμούς και στο ίζημα του πυθμένα.
Η αύξηση των μετάλλων στους θαλάσσιους οργανισμούς εμφανίζει διαχρονικά σημαντική ανοδική τάση. Πολλές μελέτες κάνουν λόγο για τη ρύπανση της «σκωριάς» και τις επιπτώσεις της, από το 1983 μάλιστα. Έτσι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν έρευνες που επιβεβαιώνουν τη παρουσία βαρέων μετάλλων σε μύδια από τον όρμο της Λάρυμνας, συγκεντρώσεις χρωμίου, νικελίου και σιδήρου σε ψάρια και καρκινοειδή, που έχουν συλλεγεί από το 1991 ως το 1997, στην ίδια περιοχή. Το ρόλο που επιφυλάσσει το κράτος στους φορείς, όπως το ΕΛΚΕΘΕ, είναι καθαρά γνωμοδοτικός και περιορισμένος στην επιστημονική αποτύπωση, για ευνόητους διαχειριστικούς λόγους. Έτσι για παράδειγμα, παρότι οι εκτελεστές της εξουσίας γνωρίζουν αποδεδειγμένα ότι σειρά επιχειρήσεων μολύνει, αυτό το οποίο πράττουν είναι να λειτουργεί το κράτος ως επίσημος προστάτης των ρυπαντών. Μονάχα όταν οι πιέσεις και οι δράσεις είναι σαφείς, δυναμικές και αποφασιστικές έχουμε πιθανότητες να ορίσουμε καλύτερα τις ζωές μας. Με αδιαμεσολάβητο τρόπο είναι επιτακτική ανάγκη να παρακάμψουμε κάθε λογής πολιτικάντη και εκείνους που μέσω των περιβαλλοντισμών προσπαθούν ουσιαστικά να βελτιώσουν τις κακές όψεις του συστήματος. Είναι οι ίδιοι που γενικά και αόριστα διατυπώνουν ότι «για τη καταστροφή της φύσης φταίει ο άνθρωπος» κατασκευάζοντας, έτσι, μια συλλογική ευθύνη που αποκρύπτει την αλήθεια. Μόνον όταν εμφανίστηκαν οι διαιρέσεις και οι διαχωρισμοί στον άνθρωπο που οδήγησαν στη δημιουργία κράτους και κεφαλαίου ξεκίνησε η αργή αρχικά, αλλά έντονη και ακραία στη συνέχεια (λόγω της «βιομηχανικής επανάστασης»)καταστροφή της φύσης. Όταν θα πάψουν να υπάρχουν αυτές οι γενεσιουργές αιτίες, η φύση και ο άνθρωπος θα επανοικοιοποιήσουν ό,τι έχει απωλεσθεί βιαίως. Ας μην τους αφήσουμε, λοιπόν, να μας λεηλατήσουν περισσότερο.
Όταν η εξουσία καταστρέφει τη φύση, τότε τι πιο φυσικό από τη καταστροφή της εξουσίας.
antarsiaevripou.blogspot.com
antarsiaevripou@yahoo.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
